و فردا پس از مدت‏ها به طواف دلی می‏روم که  تک تک لحظاتم خالی بود از عاشقانه‏هایش! خالی بود از برکت حضورش و من چه بی تابانه لحظات تنهایی‏ام را با او قسمت می‏کردم زمانی که به بهانه روزمرگی‏ها و خستگی‏های همیشه  دیوانش را می‏گشودم :

چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد                         نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

هر آب رویی اندوختم ز دانش و دین                   نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن                که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت      بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

نفاق زرق نبخشد صفای دل حافظ

طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد