روز اول را به خوبی امروز یادم می‏آید...

چهره‏ام هنوز دخترانه دخترانه بود...

مانتوی آبی، روسری و کیف سورمه‏ای با کفش‏های کتانی سفید. با قدم‏هایی آهسته از پله‏ها بالا می‏رفتم و شماره‏های کلاس‏ها را نگاه می‏کردم!

کلاس 301، مبانی ارتباط جمعی، دکتر کیا.
چه حس خوبی داشت وقتی ردیف آخر آن کلاس شلوغ نشستم. من همیشه  عاشق ردیف آخر بودم...

چه قدر پله‏های دانشکده را پر از خنده بالا و پایین رفتیم! البته می‏شد روزهایی که حیاط کوچک دانشکده‏ را از پنجره‏های کلاس خالی نگاه می‏کردم و نگاهم خیس خیس می‏شد...

4 سال گذشت و چه زود گذشت روزهای با هم بودن. از سید خندان تا سر همت، از سر همت تا میدان کتابی، از میدان کتابی تا میدان محسنی، از میدان محسنی تا  سر میرداماد، از سر میرداماد تا شیرخوارگاه آمنه... برایم پر از خاطرات دور و قشنگ است.

وقتی پر از هراس از پله‏هی اضطراری پشت دانشکده بال رفتیم و پشت بام دانشکده را فتح کردیم چه کیفی داشت! آدم برفی ساختیم و کلی عکس گرفتیم...
آن‏قدر غرق خنده و بازی بودیم که نفهمیدیم جمعیتی از آن پایین ما را نگاه می‏کنند و بعد هم...

چه خوب است که من و دوستانم برای یکبار اخراج از کلاس را تجربه کرده‏ایم ! گریه کردیم بعد هم کلی خندیدیم...
( بعضی‏ها می‏گویند اخم کردن و گریه کردن اصلا به من نمی‏آید اما عصبانی شدن چرا...)

این چند شب آخر را برای آنکه با بقیه شب‏های امتحانم فرقی کند خانه نبودم!
با دوستانم خندیدیم و درس خواندیم، خندیدیم و رقصیدیم، خندیدیم و تولد گرفتیم و کیک خوردیم، خندیدیم و تفنگ بازی کردیم....

خندیدیم و خندیدیم و خندیدیم ! آن قدر خندیدیم تا از حال رفتیم....
یاد آخرین روز امتحان ندا افتادم! چه قدر از خودمان عکس گرفتیم...
چه قدر خاطره ساختیم...
 و امروز آخرین برگ از دفتر خاطرات دانشجویی را ورق زدم....    

ای صبا نکهتی ازخاک ره یار بیار                                            ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار

نکته روح فزا از دهن دوست بگو                                           نامه خوش‏خبر از عالم اسرار بیار

۷/خرداد/۸۷

پ.ن:

می‏خواهم به دلم راه بروم....
می‏گذاری؟

همیشه نبودنت را بهانه می‏گرفتم....
ولی حالا نمی‏دانم بهانه‏ام، بودن توست یا نبودت...
نه می‏توانم بگویم: بمان!
نه می‏توانم بگویم: نمان!

دیگر بهانه نمی‏گیرم...
    

تلخ است که لبریز حقایق شده است...

زرد است که بازیچه منطق شده است...

شاعر نشدی اگر نه می‏مفهمیدی!

پاییز بهاریست که عاشق شده است...

دو دل بودم كه بروم يا نه!
خسته بودم ولي رفتم، با اينكه مي‏دانستم در ميان ازدحام جمعيت گم خواهد شد و دست دوستانم را گم خواهم كرد... رفتم، از پله‏هاي مصلي آهسته پايين آمدم و به اين فكر كردم كه برگشتن چگونه بايد از اين پله‏ها بالا بروم! چهره‏ها در هم گم بود و من تنها دستاني را مي‏ديدم كه پر از كيسه‏هاي كتاب بود و خستگي.
خوشحال بودم از اينكه دنبال كتاب خاصي نمي‏گردم و يا سفارش كسي را قبول نكرده‏ام و به دلم ميان راهروهاي نمايشگاه راه مي‏روم.نمي‏دانم چرا دست و دلم مي‏لرزيد!

لحظه ديدار نزديك است باز مي‏لرزد دلم دستم          باز گويي در جهان ديگري هستم

نگاهم به پوسترهاي غرفه‏اي  افتاد كه عكس سيد علي صالحي روي آن بود و كتاب جديدش! هرچه ميان كتاب‏ها را نگاه كردم كتاب جديد او را نديدم! بلند پرسيم: كتاب جديد سيد علي صالحي را داريد؟ زن با دستش به كسي اشاره كرد! سرم را برگرداندم!

انگار براي لحظه‏اي تمام خاطراتم، تمام شب‏هايم برايم زنده شد...

نگاهش كردم، باور نمي‏كردم سيد علي صالحي شاعر شعرهاي "ري‏را" را روزي اينگونه ببينم!

چهره‏اش با سياهه‏ا‏ي كه هميشه اول كتابش (دير آمدي ري‏را) مي‏ديدم فرق داشت! خيلي تغيير كرده بود اما من لطافت شعرهايش را از نگاهش مي‏خواندم.  از لحظاتم  با او گفتم و او همچنان مهربان به من نگاه مي‏كرد.

پله‏هاي مصلي را يكي يكي بالا رفتم، باد خنكي بر صورتم مي‏وزيد؛ فاطمه مي‏خواند و من در ميان اشك‏هايم مي‏خنديدم ...

 

" دوستت مي‏دارم

آسماني نزديك به يكي پياله آب!
من تشنه‏ام به خدا

با من گريه كن

جهان بر خواهد خواست

ما احترام شقايق به اوايل اردي‏بهشت  امساليم.*"

 

پ.ن:

* دعاي زني كه در راه تنها راه مي‏رفت، سيد علي صالحي      

و آن هنگام كه عطر بهار نارنج در آن كلام مقدس پيچيد ، من تو را از پشت چشمان بسته‌ام ديدم.. .

خوبي‌هاي تورا

و لطف تو را

بهارنارنج را به نسيم بسپار ، و اگر خواسته‌ام را خواستي كتاب را به نشانه‌ي عهدي ميان ما با خود ببر وگر نه بماند ...

 

و فردا پس از مدت‏ها به طواف دلی می‏روم که  تک تک لحظاتم خالی بود از عاشقانه‏هایش! خالی بود از برکت حضورش و من چه بی تابانه لحظات تنهایی‏ام را با او قسمت می‏کردم زمانی که به بهانه روزمرگی‏ها و خستگی‏های همیشه  دیوانش را می‏گشودم :

چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد                         نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

هر آب رویی اندوختم ز دانش و دین                   نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن                که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت      بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

نفاق زرق نبخشد صفای دل حافظ

طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد

 

فردا تولد تو ست...
تازه به تو عادت کرده بودم!
تازه به شعرهایت خو گرفته بودم!
پس چرا رفتی؟
با اینکه نیستی و نبودنت را لا به لای سطور کتابهایت را حس می‏کنم اماباز هم در کنار تنهایی‏ام جا داری...
هر وقت که از بودن وماندن خسته می شوم به سراغت می‏آیم و با صدای بلند می‏خوانمت:

وقتی تو نیستی نه هستهای ما چونان که بایدند نه بایدها!
مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض می‏خورم !
عمری است لبخندهای لاغر خودرا دردل ذخیره می‏کنم باشد برای روز مبادا!
اما در صفحه‏های تقویم  روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هرچه باشد روزی شبیه دیروز، روزی شبیه فردا، روزی درست شبیه همین روزهای ماست!
اما کسی چه می‏داند! شاید امروز نیز روز مبادا باشد!
وقتی تو نیستی هر روز بی تو روز مباداست....       

آن قدر سرگرم روزمرگی ها و نبودن ها هستم که یادم رفت
هفت سالگی کافه تیتر را با بهنام و بیتا جشن بگیرم!
دیروز از محل کار بعد از مدت ها به کافه تیتر سری زدم!
البته کافه تیتر مجازی...
یاد روزگار سپری شده افتادم...
حیف که نمی شد آنجا گریه کرد!

-ما با هم بودیم!
درست مثل همین ماه که در آغوش آسمان آرمیده و می درخشد...
اما آفتاب آمد و تو مرا گم کردی...
-آفتاب هم اگر بیاید ما با هم می مانیم! مثل همین ستاره که در آغوش آسمان آرمیده و می درخشد...
با من از نبودن و رفتن نگو...
دیگر تاب دوری در خود نمی بینم...

مونولوگ:
چه زود می گذرد با هم بودن ها...
چه زود می گذرد خنده های از سر شوق...
چه زود می گذرد ...
 

امشب هیچ جایی نخواهم بود!
یک جعبه مداد رنگی خریده ام
تا تمامی شب را
بر کاغذی سفید
با کودکی خود سر کنم...

پ.ن:
چرا بعضی ها به جای کودک درون پیرمرد درون دارند!

ترانه های انسانها
زیباتر از خود آنهاست!
امیدوارتر و غمناکتر
و با عمری درازتر...
بیش از خود انسانها
ترانه هایشان را دوست می دارم!
بی انسانها زیسته ام
بی ترانه هرگز!

                            "ناظم حکمت"

بي بهانه گريه كن...
عاشق شدن را كه بهانه اي نيست!
عاشق شدن را كه دلهره اي نيست!
عاشق شدن را كه غمي نيست!
فرصتي براي شكستن باورم نمانده...
فرصتي براي ماندن ندارم...
حتي فرصت نمي كنم پازل هزار تكه اي را كه كادو گرفته ام درست كنم!
اي كاش پازل روزگارم تنها هزار تكه مي داشت...
آن وقت شايد فرصتي براي درست كردنش پيدا مي كردم...

این روزها خسته ام! خسته ی خسته!
حوصله ی خودم را هم ندارم چه برسد به نوشتن!
امروز بد شروع شد و  بد هم تمام شد...
صبح را با خبر رفتن قیصر امین پور آغاز کردم،آینه های ناگهانش را خواندم و تا توانستم گریستم.
باقی روز را با شیشه های شکسته و در خراب شده ی دانشکده سپری کردم...
باز هم همان حرفهای همیشگی! نمازم هم قضا شد!
سر کلاس که رفتم چهره ی استاد مثل همیشه نبود! غمگین بود! در هم بود!
گفت: امروز حوصله ی درس دادن ندارم!
من حتی حس بلند شدن هم نداشتم!
همانجا نشستم...

"حرف های ما هنوز نا تمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است!
باز همان همان حکایت همیشگی!
پیش از آنکه با خبر شوی
لحظه ی عزیمت تو نا گزیر می شود
آی...
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
           چقدر زود
                            دیر می شود!"
                                                            

                                                             بهمن ۶۹ -قیصر امین پور

 

این روزها رفتار من کاملا عادی است!
دیگر مثل همیشه...
دیگر خطوط مبهم کتابها را مرور نمی کنم!
دیگر خستگی لحظاتم را به خانه نمی آورم...
دیگر قدمهایم را آرام بر می دارم، عجله ای برای رفتن ندارم...
این روزها من خودم هستم!
دیگر از تجربه ی نگاه دیگران واهمه ای ندارم!
من خودم هستم،با همان نام کوچک،با همان امضاء و با همان تاریخ تولد...
این روزها لحظه لحظه ی زندگی ام تولدی دوباره است...

گاه آنقدر مشغول زندگی کردن می شویم که یادمان می رود گمشده ای داریم!
شاید هم برای فراموشی گمشده ی مان است که سرگرم زندگی کردن می شویم!
من که از ذکر همیشه ی فراموشی خسته ام...
گاه آنقدر صفحه های تقویم را نگاه می کنیم که در تمام صفحه ها تاریخ یک روز را می بینیم!
فرقی ندارد چه روزی! ولی تمام روزها را مثل هم می بینیم...
گاه آنقدر سرگرم خطوط مبهم کتابها می شویم که زندگی را به شکل خطوط موازی می بینیم!
گاه سیاه...گاه سفید...یا شاید هم خاکستری...
گاه آنقدر سرگرم نام فصلها می شویم که یادمان می رود شاید تابستان خبر از پاییزی نیامده
و پاییز خبر از نو بهاری زیباست... 
گاه آنقدر شوق پریدن داریم که یادمان می رود دست و پایمان بسته است و دیگر هوای پریدن ندارد!
آن وقت است که از نیمه ی راه باز می گردیم و دوباره سرگرم زندگی کردن می شویم...

پ.ن:
با این حال یادمان نرود که گمشده ای داریم... 

لحظاتم بي ضرب است.
انگار از خاطره اي دور، گذشته اي دور يا شايد شوقي باکره به اينجا پرت شده ام...
خيلي وقت است که زمان روايت به سر رسيده!
زماني لحظاتم آنقدر اوج گرفت که از فرط شگفتي ايستاد...
و من حالا تنها اصواتي ملکوتي را مي شنوم که مرا به سوي رفتن مي خوانند...

چقدر اين روزها شلوغ و بي حوصله مي گذرند...
چقدر اين روزها قلم را بر صفحات خط خطي عمرم مي کشم!
خانه نشين شدن خيابان گردها يا به عبارتي واضح تر "سهميه بندي بنزين"
کوچک شدن کره ي زمين( همين است که اين روزها احساس مي کنم دارم پرت مي شوم) 
شلوغي خيابان انقلاب و به عبارتي نزديک شدن به ۱۸ تير
تعطيلي روزنامه ي هم ميهن و به عبارتي...
بسته شدن کافه تيتر ولي اين بار براي هميشه!
دلم برايش تنگ مي شود!
روزي که براي تولد يک سالگي اش رفته بوديم باور نمي کردم...

پ.ن:
امروز هم هوا ابريست 

حالا بیشتر از همیشه می نویسم...
و بیشتر از همیشه سکوت شبهایم را با خطوط مبهم کتابها قسمت می کنم!
چقدر دلم می خواست جای کتابها زندگی می کردم و داستان چشمانم را همه می خواندند!
اما در میان دست نوشته هایم جای ترانه را خالی می گذارم!
دلم نمی خواهد دیگر ترانه ای زیر دست و پایم پرپر زند...
آنقدر شرمنده شان هستم که...
بگذریم! دیگر هیچ چیز به اندازه ی تاب دادن کودکی که در پارک بازی می کند ، خوشحالم نمی کند...
دسته های تاب را محکم می گیری و با تمام توانت هل می دهی و بعد صدای شادی خنده های کودکانه عاشقت می کند آن وقت است که نگاهت به آسمان می افتد و ...
باز هم بگذریم!
از هل دادن خسته شده ام، حالا نوبت من است !
می نشینم تا دلی کودکانه مرا هل دهد و از شادی خنده هایم عاشق شود...

پ.ن:
به بهانه ی تاب بازی دیشب 

دیشب در دلم  غوغایی بود...
دیشب در دلم همه بودند...
زنی که عصرهای یکشنبه روی نیمکت پارک می نشیند و به نقطه ای که من نمیدانم کجاست خیره نگاه می کند...
پسری که شادی کودکی هایمان را با هم قسمت کرده بودیم ولی حالا بعد از آن همه سال،بعد از آن همه کودکی نمی توانم کودکی اش را در بغل بگیرم...
کودکانی که با دست های خسته ی شان آرزوهایشان را نقاشی کردند تا بتوانیم برای لحظه ای سادگی آرزوهایشان را گریه کنیم...
برادر کوچکی که دیگر بزرگ شده و نمیتواند مثل گذشته سرش را روی پای تو بگذارد ولی من با تمام مهربانی ام می بوسمش...
گنجشگی که در دستان کوچکم آرمیده بود و من باور نداشتم که مرده است! تا اینکه پدر به بهانه ی پرواز آن را از دستانم گرفت...
دختر همسایه که نمی دانست مادرش در غیاب پدر به دیدار که می رود و من همیشه حسرت کودکی را در چشمانش می خواندم...
درویشی که خانه اش روبروی خانه ی ما بود و بعد از ظهرهای تابستان وقتی که توپ پلاستیکی کوچکمان در هوا چرخی می زد و قل می خورد توی حیاط خانه اش،همیشه من بودم که برای گرفتن توپ زنگ خانه اش را می زدم...
پدر بزرگی که خاطره ی چندانی از او برایم به یادگار نمانده است اما چه دنیایی داشت طعم دود سیگار در کنار او! زیر سیگاری چوبی،رنگ غلیظ چای،بوی درختان بید،انارهای نرسیده بر سر شاخه ها،همه یادگاری از او هستند برای من...
و حالا پس از آن همه خاطره دختر بچه ای را می بینم که با کاپشنی آبی رنگ پشت نیمکتهای کلاس اول نشسته است...
هنوز بلد نیست حروف الفبا را از اول تا آخر بخواند...
هنوز بلد نیست با چشمانش دروغ بگوید...
دیشب در دلم غوغایی بود... 

ساکم را بستم!
همه چیز برای رفتن آماده است...
چند روزی ذهنم را خالی می کنم،کتاب شعری با خود نمی برم...
یادگاری روزهایم را در اتاقم می گزارم تا برگردم...
هر چند یادگاری برایم نمانده تا هر وقت دلم گرفت روبروی روزهای بارانی بگزارم
و چهره ی مضطرب کسی را تماشا کنم.
 

بزرگترین گناه من دوست داشتن کودکانه ی تو بود!
لغزش من دیدن کودکانه ی جهان بود!
اشتباهم بیرون کشیدن عشق از سیاهی به سوی نور
و گشودن آغوشم هم چون دریچه های دیر به روی تمام عاشقان...

"نزار قبانی"

تنهايي هم عالمي دارد...
آرزوي تنها بودن هم عالمي دارد...
صبح را با يک ليوان چاي شروع مي کني شايد يک حبه قند هم کنارش...
چند دقيقه هم روبروي آينه وقتت را تلف مي کني.به ساعتت نگاه مي کني! عقربه هاي ساعت روي عدد  ۸ جفت شده اند، ساعت از سکوت پرنده ها هم گذشته است...!لا به لاي شاخه هاي درخت غوغاييست.گلهاي توي بالکن را هم آب را داده ام ،چراغها را خاموش مي کنم،زير کتري چاي را هم...
برگه اي از دفترم مي کنم و يادداشت مي کنم کارهايي را که نبايد امروز فراموش کنم:
۱-گرفتن بليط براي مامان
۲-رفتن به مخابرات و پيگيري خرابي تلفن خانم مقدس
۳-گرفتن مانتو از خياطي
۴-گرفتن کدبرگه ها از الناز
۵-رفتن به دفتر مجله و گرفتن چند شماره ي آخر ماهنامه از آقاي بيژني
۶-خريد نوار ويدئو براي  ضبط برنامه
۷-تبريک تولد شفق
۸-و...
حالا نگاهي به ساعتي که تازه خريده ام مي اندازم...
ساعت ۵ بعد از ظهر است ،قفل در را باز مي کنم،هنوز هيچ کس نيامده!
زير سماور را روشن مي کنم و آب چايي مي گزارم.سي دي جديدي را که خريده ام توي ضبط مي گزارم تا در بين کارهايم مرا همراهي کند،عجب همراه خوبيست...
صداي دزدگير مامان،نيم ساعت بعد صداي بوق ماشين بابا که يعني در را برايم باز کنيد،۱ ساعت بعد صداي زنگ در...صورت موسي از پشت آيفن کاملا پيداست!
در اتاقم را باز مي کنم،براي لحظه اي در شلوغي اسمها و شماره تلفنهايي که به در کمدم زده ام 
گم مي شوم ،چند ثانيه طول مي کشد تا دوباره خودم را پيدا کنم!
چشمم به گلدان گل نازي مي افتد که بابا هفته ي پيش روبروي پنجره ي اتاقم گذاشت.انگار مي دانست که هر شب وقتي به گلدان نگاه مي کنم مهرباني چشمانش را مي بويم...
حالا چراغ طبقه ي اول ساختمان نوساز روبرويمان هم  روشن است با پرده هاي توري و سفيد که خانه ي جديد را آراسته...
کهنگي خانه ي کلنگي جاي خود را به تازگي ساختمان جديد داده است.
نگاهي به ساعت بالاي تختم مي اندازم،بي اختيار دستم به سمت قاب عکسي مي رود که کنار ساعت گذاشته ام ...ياد روزي مي افتم که سرشار از خنده بود.عقربه هاي ساعت روي عدد ۱ جفت
شده اند،ساعت از سکوت جيرجيرکها هم گذشته است...!
ورقي از دفترم مي کنم و يادداشت مي کنم کارهايي را که فردا نبايد فراموش کنم...

پ.ن:
داستان تنهايي داستان من نيست،داستان روزمرگي هاي روزهاي ماست.
  

امروز تمام شد...
فردا روز دیگریست...